Je moet met oplossingen komen

comments Comments Off on Je moet met oplossingen komen - Bron: openvld.be

alexander de crooIn een interview met De Tijd blikt Alexander De Croo terug op de afgelopen dagen. “Wil je dit land laten functioneren, dan moet je het moderniseren. De regio’s behalve bevoegdheden ook verantwoordelijkheden geven en de financiering herbekijken, is cruciaal om ons niet te blijven vastrijden. We hebben een liberale staatshervorming nodig.” In de Kamer luidt de bel. Op de tv-schermen op de redactie van De Tijd rollen de beelden uit de Kamer voorbij, vlak ervoor zit Alexander De Croo geconcentreerd te tikken om in een chatsessie met De Tijd-lezers zoveel mogelijk vragen te beantwoorden die in sneltempo op hem worden afgevuurd. Hij vindt het nog leuk ook. En trekt vervolgens nog een uur uit voor zijn enige weekendinterview, na enkel een korte vraag aan zijn medewerker hoe het intussen staat met het verwachte vuurwerk in het parlement. Alarmbel in het begin van de zitting afgehandeld, nu bezig met de orde van de dag. Meer hoeft hij niet te weten.

Hij is geen parlementslid, dus hij hoeft er strikt gesproken niet te zijn, maar hij had in de wandelgangen kunnen rondhangen. ‘Niet dat de Kamerzitting vandaag louter show is, want er moeten echte beslissingen genomen worden over de hulp aan Griekenland en de begroting. Maar het voorstel tot splitsing nu ter stemming voorleggen, is vooral symbolisch. Een signaal van de frustratie bij de Vlaamse partijen.’

Nu u even letterlijk afstand neemt van de discussie: is de crisis eigenlijk verlopen zoals u had gedacht?

‘Wij hebben de stekker eruit getrokken in de hoop daarmee een duw te geven aan een onderhandelde oplossing. Maar je voelde al snel dat het niet in de goede richting ging.’

Waarom hielp die ‘duw’ niet? Omdat de Franstaligen een front vormden rond harde taal?

‘Het klopt dat er aan Franstalige kant met één stem werd gesproken, maar dat is niet het cruciale element. Wel dat je constant hoorde dat men ‘pas demandeur’ was, geen vragende partij, en dat men allerlei eisen aan het pakket van de Jean-Luc Dehaene wilde toevoegen. Niet constructief, en zodanig aanhoudend dat het wrevel opwekte. Er was ook geen sense of urgency. Elk bleef zijn verhaal doen, maar er kwam geen moment dat men zich gedwongen voelde die verhalen nu eens in elkaar te haken. Het bleef vrijblijvend en niemand maakte zijn borst nat om het daar voorbij te duwen.’

Wat was voor u het moeilijkste moment? Dat u niet naar de koning mocht?

‘Ha! Iedereen tilt daar nu zo zwaar aan… Onze boodschap was duidelijk, wij hadden daar niets meer aan toe te voegen. Die tweede gespreksronde bij de koning ging over een noodregering, dan is het niet verbazend dat degene die net uit de regering is gestapt, niet wordt gevraagd.’

De koning reed voor de Franstalige partijen, terwijl de Vlamingen al duidelijk de kaart van verkiezingen trokken. Trad Albert II niet buiten zijn rol?

Het was een raar moment. CD&V heeft lang verkiezingen afgewezen, en koos er plots wel voor, terwijl de koning nog werkte in de richting van een noodregering. Het was bizar. De functie van het paleis is die van pauzeknop: even stilstaan en bekijken hoe de zaken ervoor staan. Maar de evoluties gingen te snel. De koning heeft dan toch vrij snel gezien dat het niet meer ging. Ach, over een paar weken wordt daarover niet meer gesproken.’

Niet uw moeilijkste moment dus. Wat dan wel?

‘Toen men mij in de schoenen schoof de ‘onverantwoordelijke te zijn die een akkoord torpedeert dat bijna rond was. Men geloofde me niet toen ik zei dat we helemaal niet dicht bij een akkoord waren. Maar kijk naar de feiten: er was geen enkele tekst, de Franstaligen vonden wat Dehaene voorlegde onevenwichtig en wilden in se herbeginnen,… We waren er wel degelijk nog ver van af. ‘Ik begrijp dat men niet blij is als iemand op het feestje de stekker uit de discobar trekt. Maar dat de Franstaligen nu zeggen dat ik een extremistische Vlaams-nationalist ben, dat hoor ik niet graag, want dat is niet zo. Ik heb een afkeer van extremisme.’

Maar toch was Brussel-Halle-Vilvoorde voor u belangrijk genoeg om de regering over te laten vallen?

‘Wij hebben het regeerakkoord ondertekend op voorwaarde dat de BHV-hypotheek zo snel mogelijk zou worden gelicht. De pensioenen moeten hervormd worden, de arbeidsmarkt en justitie idem. Dat zijn de cruciale maatschappelijke problemen. Om daar iets te realiseren, moest dat BHV-blok voor de wielen van de regering weg.’

Het was niet omdat u zich ‘een voornaam wilde maken’?

‘Neen. Ik zit niet in de politiek om een BV te worden, en evenmin om een job te vinden, ik had een bedrijf. Maar ik wil niet aan de zijlijn staan wanneer ik vind dat de zaken niet voldoende bewegen.’

Maar nu bent u wel de doodgraver van het land?

‘Ik hoop van niet. Ik wil niet zeggen dat ik de redder ben van het land, dat zou al te pretentieus zijn, maar ik wil wel dat het land functioneert. Het is net door het immobilisme dat het federale België de schietschijf is van partijen die als enige doel hebben het land te splitsen’

‘Wil je dit land laten functioneren, dan moet je het moderniseren en enkele ontbrekende elementen in de evolutie van unitaire naar federale staat invullen. Maar aan Franstalige kant wordt in elke stap richting modernisering een stap naar scheiding gezien. Zo krijg je moeilijk nog iets in beweging. De regio’s behalve bevoegdheden ook verantwoordelijkheden geven, en de financiering herbekijken, is cruciaal om ons niet te blijven vastrijden. We hebben een liberale staatshervorming nodig. We moeten de vennootschapsbelasting regionaliseren, bijvoorbeeld, zodat de gewesten écht beleid kunnen voeren en geen knip-en-plakwerk à la jobkorting of met allerhande subsidies.’

U bedoelt het dan misschien constructief, de realiteit is wel dat we in chaotische toestanden belanden, en dat België in het vizier kan komen van de financiële markten.

‘Daarover probeert men paniek te zaaien, maar ik heb de renteverschillen op overheidsobligaties bekeken: die bewegen een klein beetje, maar dat is in heel Europa zo omdat er extra geld wordt gezocht om Griekenland te ondersteunen. Een groot verschil is dat onze staatsschuld voornamelijk binnenlands is. Wij zijn niet zo afhankelijk van buitenlandse kredietverstrekkers. ‘Wat de verkiezingen betreft, moeten we onze verantwoordelijkheidszin tonen. Die revanchistische stijl, waarbij doorschemert dat men geen inspanning wil doen om die verkiezingen ordentelijk te laten verlopen, choqueert me als democraat. We moeten nu koelbloedig blijven. Laat de kiezer zich op een normale manier uitspreken.’

Wordt het straks niet sowieso erg moeilijk om een federale regering op de been te brengen? De bedrijfsleiders zijn er niet gerust op.

‘In de toekomst kijken doet men altijd met enige angst, en bij vervroegde verkiezingen is men extra bezorgd. Geef toch enig vertrouwen aan de burger!’

Het gevaar is toch niet denkbeeldig dat die, beu als hij het is, de middelvinger opsteekt?

‘Waarom? Ik denk net dat je dat zou zien als je de zaken níét aanpakt. We zouden snel op het spoor zitten dat BHV over het Europese voorzitterschap wordt getild, en dan zit je zo in 2011. Zulk immobilisme geeft extremisten vleugels, níét de kiezer zijn mening vragen. Wij willen net tonen dat er nog een andere manier is om aan politiek te doen: duidelijk zijn, je aan je afspraken houden. In de maatschappij is dat een belangrijke waarde, in de politiek wordt het ‘onverantwoord’. Wie is hier onverantwoordelijk? Wij, of wie maanden liet geloven dat het wel opgelost zou worden?’

Het communautaire zal zwaar wegen bij de verkiezingen, geen droomscenario voor OpenVLD.

‘Ik weet dat nog zo niet. Wij gaan niet mee in emotionele discussies, maar we willen wel de rationele discussie voeren hoe dit land moet functioneren. Ik ben ervan overtuigd dat de verkiezingen over meer zullen gaan dan het communautaire, ook al is dat de aanleiding. Over de economie, de samenleving.’

Maar waarom zou ik voor Open Vld stemmen? Als regeringspartij heeft ze niet veel kunnen verwezenlijken.

‘Het opvangen van de gevolgen van de crisis heeft de regering goed gedaan. De mensen zijn hier hun spaargeld niet kwijt, de werkloosheid is minder gestegen dan elders, er is uitstel van betaling gegeven voor de bedrijfsvoorheffing, wat een vorm van kredietverlening was. Maar de regering had meer moeten doen: de pensioenen hervormen, justitie,… Ook in de acht maanden die ons nog resten van dit jaar, zou de regering verlamd gebleven zijn. Als een maatschappelijk relatief klein probleem al niet oplosbaar meer is…’

Wat wordt uw eigen rol in de verkiezingen?

‘Dat is nog niet bepaald. In principe worden de lijsten in onze partij samengesteld volgens een democratisch proces, met veel inbreng van de leden. Het zal nu iets sneller moeten, want de lijsten moeten er al tegen 8 mei liggen.’

Maar u bent toch de baas?

(lacht) ‘Dat moet nog blijken.’

Wat is uw eigen voorkeur? De Senaat?

‘Het is echt te vroeg. Geef ons nog een paar dagen.’

Maar u wordt wel het boegbeeld van uw partij?

‘Ik hoop een belangrijke steen bij te dragen.’

Volgens de wetmatigheden van de Wetstraat bent u dan ook kandidaat-premier.

‘Vanuit mijn situatie zou dat onzin zijn. Laat de kiezer eerst maar aan het woord. Het worden open verkiezingen, zonder uitgesproken kandidaat-premier, zelfs zonder de aftredende premier.’

Welk resultaat moet OpenVLD halen?

‘Een goed.’

Wat betekent dat?

‘Cijfermatig hoop ik dat het beter wordt dan in 2009. Meer dan 15 procent dus. Je moet in gedachten houden vanwaar we komen: in 2009 hingen we in de touwen. Ik heb altijd gezegd dat de wederopstanding lang zou duren. Gevoelsmatig is het goed als we kunnen tonen dat we een partij met een ruggengraat zijn, die leiding kan nemen, die vertrouwen kan geven én ideologische prikkels. Als we dat goed doen, zal de score volgen.’

En wat als het minder is? Treedt u dan af als partijvoorzitter?

‘Na vijf maanden vind ik wel dat ik een zekere verantwoordelijkheid draag, en die wil ik niet ontlopen. Er is echter een verschil met alvast zeggen dat ze me op het resultaat mogen afrekenen. Dat zou willen zeggen dat ik er 100 procent voor verantwoordelijk ben. Vijf maanden is nu ook weer niet genoeg om alles recht te krijgen en een partij die in de touwen hing weer te laten dansen als Mohammed Ali. Maar de leden kunnen anders oordelen.’

U kan altijd nog asiel vragen bij de N-VA. Want die partij hebt u wel verzekerd van een klinkende verkiezingsoverwinning.

‘Dat moet ik nog zien. Wie zegt dat? De peilingen? Ik meen dat de campagne nog cruciaal wordt. Daarin moet je vertellen welke toekomst je ziet. Je moet met oplossingen komen, niet enkel met de analyse dat alles slecht gaat.

Een ander neveneffect: plots blijkt dat PS-voorzitter Elio Di Rupo de volgende premier van België zou kunnen worden.

‘De verkiezingen zijn nog niet uitgeschreven of de premier wordt al genoemd! Laat ons toch afwachten wat de kiezer vindt! Er wordt wel eens gezegd dat een Franstalige premier meer mogelijkheden biedt voor een communautaire doorbraak. Maar is dat zo? Het is erg lang geleden dat we er een hadden, en intussen zijn er wel wat stappen in de staatshervorming gepasseerd, onder Vlaamse premiers dus. Het is echter ook geen taboe. De premier moet boven de gemeenschappen staan, en zorgen voor stabiliteit, visie en daadkracht. En dan is het mij om het even uit welke taalgemeenschap hij of zij zelf komt.’

Hebben we om België te deblokkeren geen klassieke tripartite nodig?

‘Het getuigt toch van weinig respect voor de kiezer nu al te zeggen wat de coalitie wordt. Ik wil nog niet de zweem van een idee creëren dat deze verkiezingen er niet toe doen.’

Tot slot: bent u nu een meester-strateeg of een leerling-tovenaar?

‘Zet eens een poll op jullie site!’ Kijk, er is de voorbije dagen geprobeerd om wat ik zeg als onzin af te doen. Maar het blijkt dat dat niet zo is. Het akkoord dat er zogezegd bijna was, was er niet. Er is geen volksopstand uitgebroken in het parlement. Er is geen financiële speculatie opgezet tegen ons land. Dat geroep van ‘het land gaat ten onder’ getuigt van een conservatieve reflex die elke verandering tegenhoudt. En die te veel aanwezig is. In de politieke wereld. Niet bij de mensen. Als ik bij hen kom, krijg ik veel schouderklopjes, in de Open Vld-afdelingen maar ook van mensen die zeggen niet liberaal te stemmen maar het wel eens te zijn met een andere aanpak.’

Nu hen nog zo ver krijgen wel voor u te stemmen.

‘Dat is het werk voor de komende weken.’



Gerelateerde Berichten

© Thomas Geeraerts 2009-2017

Add me on Facebook
Follow Me on Twitter
Subscribe to Feed