Vanavond niet schat, ik ben gecrasht
Reacties (0) 
Seksspeeltjes worden met de dag gesofisticeerder, maar de koppeling met de internetrevolutie wil niet te best lukken. Alle initiatieven in de branche, hoe enthousiast ook, lopen op niets uit. Misschien moeten we meer heil verwachten van levensechte seksrobots. Of staan we toch aan de vooravond van de grote cyberseksdoorbraak?
Het eerste wat een normaal functionerende man denkt als een technologische innovatie zijn pad kruist, is dit: hoe kan ik hier mijn lusten mee botvieren? Zodra hij kon tekenen, ging de gezonde man naakte vrouwen schetsen, zodra hij een boek kon drukken, zette hij er vieze plaatjes in. Toen de videorecorder werd uitgevonden (ja, we fastforwarden nu even) gebruikte hij de pauzeknop hoofdzakelijk om de cruciale scènes in pornofilms te freezeframen. Toen het internet de wereld veroverde, pleurde hij het vol pornowebsites nog voor je met je ogen kon knipperen. En toen de webcam erbij kwam, was het hek helemaal van de dam. Ergens onderweg, toen de AA-batterijen hun intrede deden in de beschaafde wereld, stopte hij die gauw in een vibrator, om het evenwicht tussen de seksen toch een beetje te bewaren.
De niche van de vibrators, dildo’s en aanverwanten heeft zich inmiddels ontpopt als een van de meest winstgevende en innovatieve branches van de erotisch economie. Dat gaat tegenwoordig van vibrerende eitjes met afstandsbediening (die zich uitstekend lenen tot practical jokes), over de handige en discrete Trojan-vingervibrator tot de Cone, een kegelvormige unisex-vibrator. En niet te vergeten: de Oh-my-pod, een vibrator die je aansluit op je iPod en die trilt op het ritme van de muziek. Dat Apple-topman Steve Jobs daar niet zelf aan gedacht heeft.
En toch. De mooiste belofte die het internet in zich droeg, is nooit ingelost: echte cyberseks. Het is allemaal goed en wel dat je, gezeten voor een webcam, al chattend geile boodschappen kunt uitwisselen met je lief aan de andere kant van de wereld (of met een webcam-meisje in het naburige dorp). Als het erop aankomt, blijf je echter op handarbeid aangewezen. En dat in de 21ste eeuw!
KINGSIZE THERMOSFLES
Herinnert u zich de vroege jaren negentig nog, en al dat gedaas over virtual reality? De visionair Howard Rheingold wijdde er in 1991 al een boek aan, waarin hij hardop droomde over virtuele seks via het internet (u weet hoe normaal functionerende mannen zijn). Rheingold zag één probleem: hoe maak je in godsnaam een virtuele seksoutfit? Dat probeerde ene David James enkele jaren later. Hij kwam op de proppen met een soort duikerpak in synthetisch rubber, met strategisch geplaatste sensoren die je via de computer kon activeren. Het pak werd geen succes, om verschillende redenen: het zag er niet uit, je zweette je te pletter en de Amerikaanse overheid verbood het wegens niet veilig.
Er kwamen nog soortgelijke pogingen, die allemaal op niets uitdraaiden. Maar mannen met een missie geven niet snel op. Al was het maar omdat het businessmodel van de online-pornowereld stilaan instort. De doorsnee viezerik heeft zoveel gratis clips ter beschikking dat hij weigert nog langer te betalen om naar online-seksfilmpjes te kijken. Tot voor kort was dat deel van het internet goed voor naar schatting tien miljard euro per jaar, maar de gouden jaren zijn definitief voorbij.
Het succes van de vibrator en andere speeltjes deed sommigen, laten we ze onderzoekers noemen, het pad van de teledildonics inslaan. Ze zouden seksspeeltjes ontwikkelen die je op je computer aansluit en die over het internet met een andere computer kunnen worden aangestuurd. Dat is deels ook gelukt. Zo kunnen mannen sinds kort hun voordeel doen met de Realtouch, een geavanceerde kunstvagina met een usb-aansluiting. Op de website van Realtouch kunnen ze dan naar erotische filmpjes kijken waarvan de ‘actie’ wordt doorgeseind naar het apparaat in kwestie. Een containertje met glijmiddel en twee rubberen rolbanden doen de rest.
Of de Realtouch een succes is, valt moeilijk uit te maken omdat het ding zo nieuw is. Maar zonder het zelf te hebben uitgeprobeerd (gewoon tijdgebrek) zien we toch enkele nadelen. Om te beginnen ziet de Realtouch eruit als een kingsize thermosfles, waardoor hij meer op je lachspieren dan op je libido werkt. Er is ook de bezorgdheid omtrent de hygiëne: zoals een echte thermosfles mag het ding niet in de vaatwas en moet je de binnenkant zuinigjes met lauw water spoelen. Dat belooft. En dan is er nog deze kwestie: het is een moedig man die zijn jongeheer in een toestel stopt dat is verbonden met het elektriciteitsnet. Er bestaat vast wel een fetisjgroep die dat geweldig vindt, maar dat blijft een kleine minderheid.
USB-SEKS
Misschien is die angst voor genitale elektrocutie ook de doodsteek geweest voor de Sinulator, de meest geavanceerde en meest sociale vorm van cybersekstechnologie tot nu toe. De Sinulator werkt aldus: de man heeft een Fleshlight met usb-aansluiting ter beschikking – voor beginnelingen: de Fleshlight is de klassieker onder de kunstvagina’s, en ziet eruit als een stevige zaklamp – de vrouw heeft een vibrator met usb-aansluiting binnen handbereik. Wanneer ze allebei zijn aangesloten op een computer, worden de bewegingen in de Fleshlight via de Sinulator-website doorgeseind naar de vibrator, die op dezelfde manier gaat bewegen. Onschuldig vertier voor het hele gezin, zou je denken, maar weinig mensen bleken geïnteresseerd. Zelfs niet toen draadloze varianten op de markt kwamen, die toch ongekende perspectieven boden inzake bewegingsvrijheid. De Sinulator-website is al een jaar niet meer actief.
‘Dat verwondert me niet’, zegt Joeri De Leener, directeur van Dreamnex Belgium, een bedrijf dat nogal wat webcamdiensten in de erotische sfeer aanbiedt. ‘Wij hebben met een soortgelijk systeem geëxperimenteerd, en het was helemaal geen succes. Ik denk dat de mensen het gewoon te veel gedoe vinden. Ook cyberseks moet in de eerste plaats menselijk blijven.’
MARTELTUIG
Toch zijn er types die van geen wijken willen weten. Allen Stein, bijvoorbeeld, in de Verenigde Staten de absolute goeroe van de prille wetenschap die teledildonics is. Hij ziet technologisch geavanceerde cyberseks niet als een smeuïg en potentieel winstgevend handeltje, maar als een zegen voor de mensheid. Op het jaarlijkse congres van de sector, genaamd Arse Elektronika (ik verzin niets), is hij altijd een keynotespreker. ‘Cyberseksspeeltjes zijn de geknipte oplossing voor afstandsliefde’, zei hij daar vorig jaar. ‘Mensen kunnen via hun computer een hogere graad van intimiteit bereiken dan via lichamelijk contact, dat altijd complicaties met zich meebrengt – ritssluitingen, bh-sluitingen, contraceptie, soa’s, noem maar op. Er is ook niets onnatuurlijks aan afstandsseks, veel dieren doen het ook. Krekels maken in de zomer een hels kabaal om duidelijk te maken hoe opgewonden ze zijn, honden ruiken elkaars feromonen van kilometers ver.’
Steins idealisme gaat zo ver dat hij al zijn energie en fondsen wijdt aan de ontwikkeling van het ultieme vrouwvriendelijke cyberseksspeeltje. De Thrillhammer staat nog niet helemaal op punt, maar de eerste modellen vonden al gretig afname in kringen van teledildonics-adepten. Een beetje vreemd, want het toestel ziet er erg angstaanjagend uit. Het houdt het midden tussen een verlosstoel en een sm-folterkamer, waarin de vrouw belaagd wordt door een heel leger webcams en computergestuurde dildo’s. Misschien toch maar wachten op de eerste seksspelletjes voor de Wii.
TEPELSENSOREN
Nee, dan nog liever de tastbare wereld van de sekspoppen, of nog beter: de seksrobots. De opblaaspoppen met de verbaasde gelaatsuitdrukking zijn immers allang naar het museum verwezen. Tegenwoordig kunnen kapitaalkrachtige zielenpoten hun voordeel doen met tamelijk realistische poppen die zich in alle mogelijke houdingen laten plooien. De Real Dolls zijn daarvan het bekendste voorbeeld. Tegenwoordig worden alle middelen ingezet om zo dicht mogelijk de look and feel van het menselijk lichaam te benaderen. In Duitsland heeft ene Michael Harriman een levensechte pop gelanceerd met warmtesensoren erin. Bijna het hele lichaam van de pop wordt verwarmd, sommige plekken meer dan andere. Alleen de voeten blijven altijd koud. Levensecht, we zeiden het al.
En in Japan is onlangs de Honey Doll voorgesteld, een pop waar elektrische sensoren en een mp3-spelertje in zitten. Als je, bij wijze van voorbeeld, de tepels van de pop op de juiste manier streelt, gaat ze kreunende geluidjes maken. Het leuke is dat je ook zelf mp3-bestandjes kunt uploaden. ‘Vanavond niet, schat, ik heb hoofdpijn’, om maar iets te noemen.
David Levy, een softwarepionier die bekendheid verwierf door computerschaakspelletjes en intelligente spraaktechnologie te ontwikkelen, schreef twee jaar geleden het ophefmakende boek Love & sex with robots. Hij ziet geen heil in spraaktechnologie voor sekspoppen, maar in de Britse krant The Guardian liet hij onlangs optekenen dat de robot zonder twijfel het seksspeeltje van de toekomst is. ‘Als je ziet hoe ver de wetenschap staat met artificiële intelligentie en emotie, en met artificiële huid voor medische toepassingen, dat biedt allemaal ongekende mogelijkheden. In Japan werkt men volop aan “zorgrobots” om in te schakelen in de bejaardenzorg. Als dat kan, hoe moeilijk kan het dan zijn om robots te maken die goed zijn in bed? Het duurt geen drie jaar meer voor die op de markt zijn. Ik ben ervan overtuigd dat er enorm veel vraag naar zal zijn – hoeveel mensen zijn er niet die een leemte in hun leven hebben in te vullen, die geen liefde kennen? De wereld zal een betere plek zijn als de seksrobot op punt staat. Welke single vrouw wil nu geen onvermoeibare sekspop met een vibrerende penis in huis?’
GROENE SEKS
In afwachting daarvan moet je het stellen met alledaagse speeltjes, zoals een vibrator of een kunstvagina. Al tekent zich ook daar een nieuwe tendens af. ‘Hoe groen zijn jouw genitaliën?’ wordt u op de homepage van diverse onlineseksshops gevraagd. Voor u antwoordt dat zulks afhangt van de hardnekkigheid van de schimmel: de nieuwste trend in vibratorland zijn de ecologisch verantwoorde speeltjes. Nader onderzoek leert dat het daarbij niet alleen de bedoeling is het milieu schoon te houden, maar ook uw binnenkant. Het gaat dus niet alleen om dildo’s in recyclebare kunststof, organische glijmiddelen of heroplaadbare batterijen voor al uw toestellen, maar ook over de garantie dat uw vibrator geen ftalaten bevat, chemische weekmakers die de gezondheid van uw eigen weke delen in gevaar kunnen brengen.
O, en er zijn tegenwoordig ook nepleren outfits voor veganistische sm-liefhebbers.
